Bir Varmış Bir Yokmuş

Hayat bazen bir masal gibi akar: bir varmış, bir yokmuş. Kimi zaman varlığın hissedilir, kimi zaman ise sanki hiç olmamışsın gibi gelir. Özellikle de hayallerinde büyüttüğün biriyle karşılaştığında, ne sen kendini gösterebilirsin ne de duyguların. O an, yokluğun en derin haliyle yüzleşirsin. Ben de öyleydim; sessiz bir odada, yalnız başıma geçen yıllar boyunca sadece başkalarının anılarında bir gölge gibi var oldum. Ta ki içimdeki isyan kıpırdanana, beni harekete geçirene dek. Artık fırtınalara meydan okuyan narin bir papatya gibiydim. Madem gitmek kaçınılmazdı, o halde hayatı son damlasına kadar yaşayacaktım. Sevmek, gülmek, öğrenmek ve yeni dostlar edinmek için kolları sıvadım. Çünkü bazen yokluktan var olmanın tek yolu, cesaretle adım atmaktır.