Bir Uzun İnce Yol Ki

Ali, günün yorgunluğunu evinde atmak için kapıdan girerken, yüreğindeki acıyı çocuklarından saklamaya çalıştı. Ancak gözyaşları, dudaklarını ısırsa da akıp duruyordu. Önce küçük Zühre’ye sarıldı, ardından hıçkırıkları boğazını tıkadı. Beş yaşındaki kızının "Anneciğim!" diye bağırışıyla birlikte ev, içli bir feryada büründü. Hasan’ı kucakladı, Haydar’ı kolları arasına aldı; ama acı, avuçlarından taşarcasına herkese bulaştı. Komşular koşup geldiğinde Ali’yi dışarı çıkardılar. Kadınlar, hıçkıran çocukların başında teselli ararken, erkekler sessizce çekildi. Ertesi gün dükkânda Mehmet Usta, körük çekmeyi beceremeyen Hasan’ı dövüyordu. Ali, içgüdüsel bir tepkiyle içeri girdiğinde, çocuğun kanlı avuçlarıyla karşılaştı. Ustanın hiddeti karşısında dayanamadı: "Usta, demiştim ya eti senin, kemiği benim diye... Ama sen kemiğine bile göz dikmişsin!" Sonra Hasan’a dönüp, "Hadi yürü, evladım!" diye seslendi..