Bir Üşüdüm ki Seni Düşünürken

Arkadaşlık, bazen omzuna yaslanabileceğin bir dağın sessiz nefesidir; bazen açgözlülüğün karanlığında parıldayan kanaat ışığı. Bazen hayatın susuz topraklarına su taşıyan bir emektir, bazen hataları ve eksiklikleri görünmez kılan bir sihirbazın hüneri. Arkadaş, hesabı yalnızca yüreğinden bilen, içtenliğin en saf haliyle donanmış bir derviştir. Hilesiz gülüşü, sıcak bakışıyla insanın içini ısıtan bir şair; vicdanın sıcaklığıyla ısınmış, türkülerle dolu bir çoban. O, seninle aynı yoldan gelen yolcu, bazen Gazi Yaşargil’in bilgelik dolu sözleri, bazen Can Yücel’in cesur kalemi. Sabrın adı Mehmet Akif, hayatın sesi Nazım Hikmet’tir. Çöle su serpen Âşık Veysel, toprağa umut eken Pir Sultan, yaradana sevgiyle bakan Yunus’tur. Duygulara düşünce, cana ferahlık katan; ümmetine Muhammed, milletine Mustafa Kemal olan. Aslında arkadaşlık, candan başka bir şey değildir.