Bir Taşra Köpeği

Taşranın boğucu sıcağında, günler hep aynı gri tonlara bürünür. Sokaklarda amaçsızca dolaşan, yarı aydın geçinen adamlar, Dostoyevski’nin karakterleri gibi kendi içlerindeki fırtınalarla boğuşur. Her biri, çıkışsızlığın farkında olmanın verdiği öfkeyle birbirine tutunmaya çalışırken, kendi sesleri ve saplantıları arasında kaybolur. İsimsiz kahramanımız ise bu kasvetli döngüde, arzu, hedef ya da umut taşımayan adımlarla ilerler. Her deneyim, bir öncekinin tekrarı gibidir; monotonluk, yaşamı yutarcasına sürer gider. Akın Aksu, *Ahlat Ağacı*’nın da senaryosuna imza atmış bir kalem olarak, taşranın ıssızlığını öyle bir canlandırıyor ki, sayfalar adeta nefes alıyor. Ayrıntılara takıntılı bir ustalıkla örülen bu hikâye, yalnızlığın ve varoluş sancısının ortasında, sıcak bir yaz günü gibi uzayıp gidiyor. Bilinci yaz güneşine teslim olmuş bir adam, Diyojen misali elinde feneriyle dolaşırken, insanın bu dünyadaki.