Bir Tas Çorba

Babamı toprağa verirken ben orada değildim. Komşuda, uzak bir köşede, olup biteni bilmeden bekledim. Döndüğümüzde evimiz hâlâ doluydu; sesler, ayak sesleri, fısıltılar... Ama bu kalabalık uzun sürmedi. Bir sabah uyandığımızda, odalarda yalnızca biz vardık: annem ve dört küçük kız. O, dimdik durmaya devam etti. Ya biz? Bizim için çocukluk, bir anda bitmişti. Dört yaşında, sanki otuz yaşındaymışım gibi hissettim kendimi. Babasız olmak, büyümek demekti çünkü. Oyunlar, kahkahalar, masumiyet... Hepsi uzak bir hayal gibi kaybolup gitti. Artık geriye kalan, sessiz bir mücadeleydi.