Bir Sene İki Ay

Uzak bir camın ardından izlemek gibiydi her şey; dokunmak, sarılmak, nefesini hissetmek imkânsızdı. Kerem Erol’un kaleminden dökülen bu kısa ama yoğun romanda, birbirinden farklı hayatların kesişim noktasında duran insanlar var: Üstat’ın bilge sessizliği, Raci’nin huzursuz telaşı, Feyyaz’ın içine kapanık dünyası, Ezgi’nin kırılgan umutları, Eda’nın yalnızlığı ve Eylem’in geç kalmış arayışları. Yazar, kendi iç hesaplaşmalarını, anlık zaaflarını, kaçırdıklarını ve pişmanlıklarını, sanki bir başkasının hikâyesiymiş gibi anlatıyor. Beklemek, kaçırmak, yanılmak ve belki de sonunda anlamak... Her satırda hissedilen o ince çizgi, gerçekle kurgu arasında gidip gelirken, okuyucu da kendi yalnızlığına, hatalarına ve umutlarına tanık oluyor.