Bir Romanın Hikayesi

Thomas Wolfe, Amerika’yı Whitman’ın dizeleri ya da Twain’in ironisiyle kavramak istemişti; ama kaleminin ucunda hep kendi gölgesi dans etti. Yalnızlığının, içine kapanıklığının izini sürerken bulduğu tek şey, Neruda’nın dediği gibi "rüzgârda savrulan bir balığın çaresizliği" oldu. İlk el yazması, 350 bin kelimelik dev bir müsvedde, tanıdık bir yayımcıya ulaştığında umutları kısa sürede söndü. "Daha önce denedik, olmadı" yanıtıyla karşılaştı: Kitap ham, otobiyografik ve profesyonellikten uzaktı; kimse bu riski almazdı. İki buçuk yıllık emeğin, yaratma ateşinin bir anda kül oluşu, onu öyle bir karanlığa sürükledi ki, haklı olduklarına inanmaktan başka çaresi kalmadı.