Bir Nefes Kadar

Yaşadığımız çağ, kolaycı zihnin zaferini ilan ettiği, emeğin değil hazırın değer gördüğü bir zaman dilimi. İnsanlar birbirini dinlemeden hüküm veriyor, anlamadan yargılıyor; acıların, sevinçlerin, çaresizliğin ortasında yalnız kalıyorsun. 2008’de başlayan notlar, bu yalnızlığın sesine dönüştü. Hayallerin raflarda satılmadığını, direnmenin acıtıcı ama gerekli olduğunu fark edince, kağıda döktüm içimdekileri. Yanlış kararlar, bastırılmış duygular, yenilgi korkusu, kaderin cilvesi... Hepsi birer iz bıraktı. En çok da kendimden korktum; çünkü insanın insanı gerçekten anlaması ne kadar zor. Bu sayfalar, o zorlu yolculukta topladığım parçalar. Hayatın çalıp götürdüğü zamanın karşılığında, belki bir nefes olsun diye yazdım. Belki bir gün, benzer acıları taşıyan bir yürek, bu satırlarda kendi sesini duyar. Sabırla işlenen her kelime, ödenen bedelin izi. Siz de okuyunca, belki fark edersiniz: Yalnız değilsiniz.