Bir Mekteptir Oruç

Ramazan ayının son on gününe girildi mi, minarelerden süzülen "Elveda Ey Şehir-i Ramazan" mahyaları yürekleri dağlar. Hafızların yanık sesleriyle okunan ilahiler, cami avlularından sokaklara yayılır; yaşlısı genci, kadını çocuğu, köylüsü şehirlisi, hep bir ağızdan gözyaşlarına boğulur. İftar sofralarında, hüzünlü bir ses yükselir: "Bugün de gitti işte..." Kimse "Ramazan bitti" demez, diyemez. Bu vedayı dile getirmek, bir yakınını sonsuzluğa uğurlamak kadar ağır gelir. Son teravih namazında camiler, adeta bir cenaze evinin sessizliğine bürünür. Herkesin dudaklarından dökülen "Seneye nasip olur inşallah" sözleri, boğazlarda düğümlenir. Bu ayrılık, herkese farklı acılar tattırır. Vaizin coşkulu vaazlarıyla dolan camiler, çocukların şeker veren yaşlı amcalarının elleri, sütçünün selamlaşmadan geçmediği mahalle sakinleri, sofralarda tuzu bile tartışmayan eşler... Hepsi birden yokluğun burukluğuyla sarsılır..