Bir Mahur Huzur’dan Pandemi’ye

Ömer Tolgay’ın kaleminden dökülen bu ince ama derinlikli roman, müziğin sessizlikle dans ettiği bir zaman dilimini anlatıyor. Huzurun, notaların arasında gizlendiği bir dönemde, insanlar sokaklardan çekilirken, gönüllerin dili olan musiki evlerin dört duvarına sığınmış. Kuşlar bile susmuş, güller solgun; dışarıda bilinmeyen bir sessizlik hüküm sürerken, içerdeki fısıltılar daha bir anlam kazanmış. Pandemi, kelimelerle ifade edilemeyen bir gerçeklik olarak kapıyı çalmış. Dedeler torunlarına masal anlatırken, çocuklar pencereden gökyüzünü izlemiş; herkes kendi sessizliğinde bir şeyler aramış. Müzik, bu yalnızlıkta bir can simidi olmuş, ama aynı zamanda acı bir hatırlatıcı: Dışarıda hayat durunca, içimizdeki sesler daha gür çıkmaya başlamış. Tolgay, bu kırılgan dengeyi öyle bir işlemiş ki, sayfalar arasında gezinirken zamanın nasıl aktığını unutuyorsunuz.