Bir Mabed Bekçisi

Savaşın değil, yalnızca tek bir çarpışmayı kazanmanın peşinde geçen bir ömür... Yenilginin acısıysa, yüreğine düşen köz gibi, hiç sönmeyen bir yangına dönüşür. O yangını söndürmek için, dudaklarında bir damla suyla uçup duran serçenin çaresizliği gibidir insanın hissettiği. Bu itiraf, bir veda mektubunun son satırlarına sığdırılmış; mürekkebi dağılmış, okunmaz olmuş bir pusula misali, terk edilmiş bir yolun kıyısına bırakılıvermiş. Hüzün, önlenemez bir sel gibi akarken; utanç, sararmış yapraklar gibi dökülmek bilmez. Geriye kalan, sonsuzluğun sessiz bekleyişi ve kaybolmuş bir yolcunun buruk izleri.