Bir Leyla Şarkısı

Gecenin karanlığında savrulan bir yürek, hasretin acımasız ellerinde dağılıyor. Her yağmur damlası, içindeki yangını söndüremeyecek; dikenli teller, çırpındıkça tenine daha derin batacak. Sen uzaklarda, oysa ben hâlâ burada, rüzgârın kopardığı kuş kanatları gibi savruluyorum. Güz ateşi düşerken üstüme, yılanlı bahçelerde türkülerin peşine takılıp sesimi boğazıma düğümlüyorum. Eteklerinde çınlayan ziller, geçip gittiğin her anı bir günah gibi sırtıma yüklüyor. Dans eden gölgeme bakıyorum, ateşlerin içinde kaybolurken; sen beni bir ölümle vurduktan sonra denize bıraktın. Artık dalgaların arasında, yalnızlığımın tuzuyla yoğrulan bir şarkıyım.