Bir Kısa Camel

Gecenin sessizliğinde, karısının uykudaki sırtına bakarken aniden durdu. Hayatın içinde kimseye verilecek bir sözü kalmamıştı artık. Babası çoktan toprağa karışmış, geride bıraktığı yükler de onunla birlikte gömülmüştü. Özgürlük, birdenbire kapısını çalmıştı sanki. Evet, özgürdü. O an, o gece, her şey değişmişti. Babası yoksa, bu şehirde ne işi vardı ki? Müjgân, yıllardır omuzlarında taşdığı yükü paylaşan karısı, onsuz daha huzurlu olacaktı belki. Bir karar verdi: onu terk edecekti. Ertesi sabah, geride bıraktığı tek iz, sessizce çekip giden bir adamın gölgesiydi.