Bir Kalemin İsyanı

Yıllar önce yazılmış mektupların sayfalarında kaybolurken, yüreğindeki sözler hâlâ tazeydi. "Seni her nefes alışımda yanımda hissediyorum," demişti bir zamanlar. Peki ya o, bu satırları hatırlar mıydı? Belki de unutmuştu. Verilen sözler, geçen zamana rağmen, kalbinin bir köşesinde duruyordu. "Göreceksin, çok mutlu olacağız," diye yazmıştı. Haklı çıkmıştı belki de. Onlar mutluluğu bulmuştu. Peki ya sen? Gözlerinin önünde olup bitenleri izlemek, aşkın sandığın kadar basit olmadığını anlamak için yeterliydi. Bu satırlar, bir kalemin isyanıydı; geçmişin gölgesinde kalan bir yüreğin sessiz çığlığı.