Bir Kadının Eylül’ü

Eylül’ün serin rüzgârı gibi ansızın giren bir adam, ellerinin sıcaklığıyla uzun zamandır donmuş bir kalbi eritiverdi. O dokunuşlar, gülüşündeki samimiyet, bakışlarındaki derinlik, yıllardır örülmüş duvarları bir bir yıkmaya başladı. Aşkın korkutucu sessizliği içinde, nasıl da çekti onu kendine, sanki aralarındaki mesafeyi yok eden görünmez bir güç vardı. Oysa kadın, bu duygunun karşısında titrerken bile, ela gözlerindeki ışıltı, utangaç bir tebessümle kızaran yanakları, dimdik ama narin duruşuyla içindeki buzları çözüyordu. Kalbinin kapılarını aralayan bu çekim, bir sır olarak saklanamazdı artık; sanki herkes duymalıydı bu eriyişin sesini.