Bir İstanbul Gecesi (Ciltli)

Ankara’dan İstanbul’a dönüş yolunda, kırık bir kalple sığındığım sessizlik umduğum gibi değildi. Ailemin yanında aradığım huzur, bir gece ansızın çalan kapının ardında bekliyordu beni. Karşımda, yıldızların gölgesini gözlerinde taşıyan bir adam duruyordu. Ayaz, beni karanlıkta bulduğunu söylediğinde, yüzümdeki gülümsemenin fark edilmediğini bilmek içimi rahatlattı. "Parlıyorsun," dedi usulca, sanki sadece bana duyurmak istiyormuş gibi. "Işığın beni buraya çekti." O an, Kız Kulesi’nin silueti altında, ılık bir İstanbul gecesinde, kendi hikâyemin yeniden başladığını fark etmedim bile. Zeynep Arıkan olarak, bu beklenmedik buluşmanın izini sürerken, aslında hiç bitmediğini sandığım masalın yeni bir sayfasını çeviriyordum.