Bir İntihar Üstüne Söylenti

İlker Aslan’ın satırları, birbirinden bağımsız gibi görünen ama gizli bir bağla örülü öykülerden oluşuyor. Her biri, gündelik hayatın içinden sızan bir anı, bir hayali ya da yarım kalmış bir düşünceyi yakalıyor. Zamanın kayganlığı, rüyaların belirsizliği ve boşlukların ağırlığı, metinlerde incelikle işleniyor. Sanki bir film karesi gibi: bir sahne kapanırken diğeri sessizce açılıyor, hiçbir şey tam olarak bitmiyor, hiçbir şey tam olarak başlamıyor. Okuyucu, farkında olmadan bu öykülerin içine çekiliyor. Belki bir minibüs durağında, belki deniz kenarında taşlarla kule yaparken, ansızın karşınıza çıkan bir gölge gibi. Her şey gerçekten çok uzak, ama bir o kadar da yakın. Sonra uyanıyorsunuz; zaman geçmiş, güneş batmış, dalgalar yükselmiş. Peki ya bu son muydu? Yoksa sadece bir başlangıç mı? Cevap yok, sadece sorular kalıyor geride. Ve siz, yine de dönüp arkaya bakmadan yürümeye devam ediyorsunuz. Çünkü sonlara inanmak zorunda değilsiniz.