Bir İnsanla Karşılaşmak & Nurettin Topçu’nun Sohbetlerinden Kalanlar

Nurettin Topçu’nun sohbetleri, yıllar geçse de hafızalarda taptaze kalan anlardan biriydi. Her cuma, Ankara’dan İstanbul’a uzanan yolculuk, sabahın ilk ışıklarıyla Sirkeci’de son bulurdu. Otobüsün muavini, durağa varıldığını söyleyerek uyandırırdı insanı. Sahaflar Çarşısı’nda dolaşmak, kitap kokuları arasında kaybolmak, öğleye kadar süren bir ritüeldi. Ardından Ersoy Hanı’na, Hareket dergisinin küçük odasına doğru adımlar hızlanırdı. Hoca’nın gelişini beklerken geçen dakikalar, sanki zamanın durduğu anlardandı. 1967’de tanıştığı bu mütevazı insanın çekim gücü nereden geliyordu? Belki de cevap, sadelikle yoğrulmuş o samimi duruşundaydı. Topçu, alçak gönüllülüğüyle her daim hatırlanacak, özlenecekti. "Gel yanıma, gel; oruç ve namazın telafisi var, sensiz geçen ömrün yok ki" dizeleri, bu sohbetlerin ruhunu en iyi anlatan ifadeydi. Kayıp zamanların acısı, onun varlığıyla hafiflerdi.