Bir İnkılabın Günbatımı (1908-2008)

Yüz yıl önce umutla yeşeren bir devrimin, zaman içinde nasıl solduğunu anlamak mümkün mü? Televizyon ekranlarında Cumhuriyet mitinglerini izlerken, kalpaklı ihtiyarların gözlerindeki endişe, başı açık kadınların dudaklarından dökülen eski marşlar, geçmişe duyulan o derin özlemi gözler önüne seriyor. Yetmiş yıl öncesinin inançları, bugün ayaklar altında eziliyormuş gibi hissediliyor. "Atatürk’e koşup dert yanmak", "inkılabın gençleri nerede?" soruları, zihinleri kemiren bir karabasan gibi ülkeyi sarıyor. Peki, nasıl oldu da bir asırlık yolculuk, başladığımız noktaya geri dönüşle sonuçlandı? 1919’da emperyalizmin Boğaz’a demirleyen donanması, bugün ürünleriyle, bankalarıyla, medyasıyla ve kültürüyle ülkenin en ücra köşelerine kadar uzanıyor. Aynı istila, farklı bir yüzle karşımızda. Nâzım Hikmet’in "Cumhuriyet oldu. Velâkin..." dizeleri, bu sorgulamanın kapısını aralıyor. *Bir İnkılabın Günbatımı.