Bir İhtimal Daha Var

Dünyadan umduğunu bulamayan bir yürek, kuruyup kalmış duygularla baş başa. Yetmiş beş yaşındaki dedenin otobüs kartına düşen gülümseme, kırk beşine bile ulaşamayacağını bilen bir kadının içini ısıtıyor anlık da olsa. Gözler hep yerde, toprak çekiyor sanki; annesi de öyleydi son günlerinde, acı dolu bakışlarıyla. Ölüm, ürkütücü bir gerçek olarak ensesinde, dün oturduğun koltuğa bugün kimsenin dokunmak istememesi gibi. Oysa asıl tehlike, canlılarda; cansız olan hiçbir şey zarar vermez. İnsanlar makineleşti, ruhlar köreldi. Küçük ekranların esiri olduk, birbirimizi görmez olduk. Babalar gazete sayfalarını unuttu, anneler çocuklarını, çocuklar annelerini duymazdan geliyor. Sahte bilgelik satanların ekranlarda boy gösterdiği bir çağda, ölümün soğuk nefesi tüyleri diken diken ederken, aslında her gün milyonlarca kez öldüğümüzün farkında bile değiliz.