Bir İdam Mahkûmunun Son Günü

Victor Hugo, bir insanın son saatlerini anlatırken aslında tüm insanlığın vicdanını sorguluyor. Gözleri bağlı, elleri kelepçeli bir mahkûmun hücresinde geçirdiği o son gün, sadece onun değil, toplumun da yüzleşmesi gereken bir gerçekle dolu. Babasının kollarında hıçkıran çocuğun sesi, annenin yıkılmış bakışları, genç bir hayatın ansızın kesiliverişi... Hugo, idam cezasının soğuk yüzünü, acımasızlığını ve adaletsizliğini tek bir insanın hikâyesinde özetliyor. Giyotin, sadece bir boynu değil, umutları, sevgileri, gelecek hayallerini de koparıyor. Celladın gölgesi, her sayfada daha da uzuyor; okuru, bu karanlık uygulamanın ne kadar derin yaralar açtığıyla baş başa bırakıyor. Geçmişin bu acımasız yüzü, bugünün aynasında hâlâ yankılanıyor.