Bir İbrahim Sofrası

Acılar, yüreğinde bir örgü gibi örülürken, kaderin gizli renkleri ansızın beliriverir. Yaşamın altın yılları, bir anda karanlığa gömülür; günahın bedeli ağırdır, bağışlanmak ise insanoğluna sunulan en büyük armağandır. Şafak, alacalı bulutlarla dünyayı sararken, İbrahim’in sofrası misali bir ziyafet kurulur gönlünde. Umutlar, kat kat açılır kalbinin derinliklerinde. Her sabah, Vedud’un huzurunda ah çekersin; gölgesi altında iyiliği bile yitirmişken, "Gel" diye çağırır seni. Baş eğip koşarsın kapısına, varlığın hizmetine adanır, yalnız O’na bakar hâle gelirsin. Özürler, dualar, dilekler... Hepsi hazırdır O’nun huzurunda. Bir anda yetişir, yolu kolaylaştırır; eşiğini senin için yol kılar. Tek bir sözüyle gönlün açılır, yüzü aydınlanır; başın göklere erer, keder ve hüzün kovulur. İblis zincire vurulur, kötülükler köşeye sıkışır. Nefis zorlanır, benlik esir düşer. Elinden içilen şifa, beş duyunu nurla.