Bir Hüzün Sarkacı

Aşkın sonunu ölüm getirdiğinde, geriye sadece sessizlik kalır. Onun neden gittiğini, yıllar sonra bile olsa, bir şekilde öğrenirsin. Tedaviler, ilaçlar, umutla ertelenen son... Hiçbiri paylaşılmadı. Oysa her şey çoktan başlamıştı: sevginin yerini acının, merakın yerini hüzünün aldığı o garip dönüşüm. Aşk, kimi zaman sevinçle coşturur, kimi zaman derin bir kederle ezer. Kimi zaman nefretin soğukluğunda donar, kimi zaman tutkunun ateşinde yanar. Hep aynı duygu, ama yüzü her defasında değişir. Ve sen, bu değişimlerin arasında, bir sarkaç gibi savrulursun: bir uçta umut, diğer uçta hüzün. Anlamaya çalışırsın, ama anlamak da yetmez. Çünkü aşk, her şeyden önce bir bilmecedir.