Bir Haller Olmuş Geceye

Eylül gecesi, sessizliğin içinde bir tuhaflık barındırıyor. Ağaçlar, gri bir perde arkasına saklanmış gibi suskun; Toprak Ana bile bakışlarını kaçırıyor sanki. Cırcır böceklerinin sesi kesilmiş, kırağı düşmeyi unutmuş yaprakların üzerinde. Rüzgâr esmiyor, ama havada asılı duran yağmur damlaları, dokunulacakmış gibi yaklaşıyor. Bu gece, başka gecelerden farklı; nazlı, ürkek, bir şeyler bekler gibi. Sanki zaman durmuş, her şey bir anın içinde donup kalmış. Gözler gökyüzüne çevrildiğinde, damlaların tek tek avuçlanabileceği hissiyle doluyor iç. Ne var bu gecede, ne eksik? Belki de cevap, sessizliğin ardında saklı.