Bir Güzel Yorulduk

Kendi iç sesimizle hesaplaşmak, belki de en kolay kaçış yolumuzdur. "Hata ettim," deriz, "aslında ben böyle değilim," ya da "Bu gidiş nereye?" diye haykırırız kendi kendimize. Peki ya bu itiraflar sadece bize ait değilse? Ya attığımız her yanlış adım, sadece ruhumuzu değil, çevremizi, zamanı, hatta toprağı da kirletiyorsa? Günahlarımız bizimle kalmaz; başkalarını da sürükler bataklığa. Keşke her şeyi geri sarabilsek, bir köşeye çekilip vicdanımızı temizlesek, sonra da aynı hataları tekrarlamaya devam etsek... Ama hayat öyle işlemiyor. Kul hakkı devreye girdi mi, artık kaçış yok. O silahı bulmak, herkesin gözü önünde hesap vermek zorundayız. Eşyayla, insanla, doğayla yüzleşmek; işte kurtuluşun tek yolu bu. Yoksa itiraf, boş bir çırpınıştan öteye geçmez.