Bir Gülüşün Ateşiyle

Koğuşun duvarında açmaya çalıştıkları delik, ellerinde dönüp duran demir çubukla büyüyordu. Herkes sırayla vuruyor, avuçları kan içinde kalana dek çabalıyordu. Toz bulutları havada uçuşurken, her parçalanan taşla birlikte umut da bir nebze daha serbest kalıyordu. Nefesler kesik, terler damlarken, kaçmak için değil, yaşamak için bir yol arıyorlardı. Kurşunların, ateşin ve boğulmanın gölgesinde, daracık bu hücreden sıyrılıp özgürlüğe açılan bir geçit yaratmak istiyorlardı. Her darbe, sadece duvarı değil, karanlığa hapsolmuş umutlarını da yıkıyordu. Yaşamın akabileceği bir kanal açmak için durmadan çalışıyor, ellerindeki demirle hem duvarı hem de kaderi delmeye uğraşıyorlardı.