Bir Gözyaşı Bir Gülümseme

Kar sessizliğiyle örttüğü yolda, yalnızlığın izini sürüyordu. Etrafta ne bir insan ne de bir ses vardı; yalnızca birkaç başıboş köpek ve karın üzerinde süzülen kuşlar. Ansızın, kanat çırparak yanına konan bir kuş, sanki içindeki fısıltıyı duymuş gibiydi. Oysa dudaklarından tek bir kelime dökülmemişti. Metin Altıok’un dizeleri zihninde yankılandı: "Eskiden bir sesim vardı, şimdi uzaklarda çınlıyor belki." Elmadağ’ının soğuğunda kaybolan o ses, kuşun kanatlarında yeniden canlanmıştı. Bir an, göz göze kaldılar; ne konuşmak ne de hareket etmek gerekti. Yola devam ettiğinde, karın altında uykuya dalmış yollar, arabanın tekerlekleri altında inliyordu. Radyodan Çaykovski’nin *Patetik Senfonisi* yükseldi; acının, özlemin, isyanın ve kırgınlığın iç içe geçtiği o hüzünlü beste, sessizliği delip geçti. Sanki her nota, içindeki boşluğu doldurmak ister gibiydi.