Bir Gece Yarısı

Gecenin sessizliğinde, adını fısıldadığım satırlar dökülüyor kâğıda; sevdiğim, özlediğim, bazen de öfkelendiğim için. Uzaklaşmak istiyorsan git, ama yokluğunun bıraktığı boşlukta acıyı sen de duyacaksın. Şu masadaki son sigaradan bir nefes çek, geriye dönüp bak: Ne kaldı geride? Belki de sadece kendi yaralarının izi. Hep en çok acıtanın peşinden koştun, en derin gözyaşlarını en yanlış yerde döktün. Oysa saf bir yürek seni bekliyordu, fark etmedin bile. En çaresiz anlarında yanındaydım, düşsen de kalksan da. Ama sen hep gittin. Her defasında yaralarını sarıp yeniden yola düştün, öyle güzel gidiyordun ki dur diyemedim. Şimdi son gidişinin üzerinden aylar geçti, dönmedin. Belki mutlusundur, belki de hiç bilmediğim bir yerde paramparça, bana gelemeyecek kadar uzakta. Keşke öyle olsa; çünkü sen her gittiğinde ben o haldeydim. Uykusuz geceler, içimi kemiren acılar... Şimdi sen de bir an dur, geçmişine bak. Belki.