Bir Gece Toplantısı

Gecenin sessizliğinde kendi kendine soruyordu: Annesi, ablası olmasa ne değişirdi ki? Yine bir bahane uydurur, "şartlar farklı olsaydı" diye avunurdu. Cesaret eden yapar, diyordu içindeki ses, o ise sadece boyun eğmeyi öğrenmişti. İtiraz etmenin bedeli ağır olabilirdi; elindekini de kaybetmek istemiyordu. "Köprüyü geçinceye kadar ayıya dayı de" sözü, ona güvenli bir liman gibi geliyordu. Susmak, kabullenmek, verilenle yetinmek... Başka ne bekleyebilirdi ki? Nefes alıyor ya, bu da bir yaşam değil miydi? Belki de en kolayı buydu: Sessizce durmak, beklemek, hiçbir şey talep etmemek. Ama bu suskunluk, içinde biriken soruların sesini bastırabilir miydi?