Bir Filizlik Rica

Duyulsaydı keşke, anlasaydı bir kez olsun: Her şeyden önce söz gelir, kelimeler önceliklidir. Ya sorsalardı, hem kolay hem zor sorularla; ya merak etselerdi adımın ardında ne gizler olduğunu. "Hadi, biraz da şiirden konuşalım," deseydi biri. Ya kitaplara uzansaydı da sorsa: "Bu ne, ne anlatıyor?" Küçük bahanelerle geçiştirilen o anlarda, "Sen solak mısın?" gibi tuhaf bir soru gelseydi karşına. Abarttığımı düşündüğü hikâyelerim için "Daha neler!" deseydi ya. Ben, yarılan bozkır toprağında yarışan bir at gibi koşarım yazarken. Yavuzhan’ın, Mohan’ın izinde, bir çığlıkta doğan şiirler, hikâyeler, romanlar. Öyle hızlı, öyle coşkulu anlatırım ki, sanki destanlar, masallar, bin bir gece birbirine karışır. Ne geçmiş ne gelecek, ne ustalar ne çıraklar; sadece sözün büyüsüyle dolup taşan bir an. Dengbejler, ozanlar, kafiyelerle dolu bir heyecan. Ölüm bile gelse, bu coşkuyla ilk ben giderim belki.