Bir Düş müydü Çocukluğum

Ebrar’ın çocukluğu, zamanın tozlu raflarında saklı bir hazine gibi duruyordu. Her anı, geçmişin sıcaklığıyla parıldayan, unutulmaz bir masalı andırıyordu. O günler, öylesine dingin ve mutluydu ki, hiçbir lüks sarayın sunduğu konfor bile bu huzurun yerini tutamazdı. Tek katlı, mütevazı evleri, yemyeşil bir bahçenin kucağında büyüyordu. İşte o bahçe, küçük kızın hayallerini süsleyen, rengârenk çiçeklerle bezeli bir düş gibiydi. Çocukluğunun en saf ve en güzel anıları, sanki bu topraklarda filizlenmişti. Ebrar, her hatırladığında o günlere yeniden dönüyormuş gibi hissediyordu; geçmişin izleri, yüreğinde taptaze kalmıştı.