Bir Dokun Bin Dinle

O yıllarda sanatçı olmak, garip bir ölçüyle değerlendirilirdi: Adını duyurmak için parmaklıklar ardına düşmek neredeyse şarttı. Ressam da olsan, şair de, yazar da... Toplumun gözünde saygınlık kazanmanın yolu, çoğu kez cezaevinden geçerdi. İlginçtir, bestecilere pek aldırış edilmezdi; bir ezgi çalındığında, sözleri devlete mi karşı, yoksa sevgiye mi dair, kimsenin umurunda olmazdı. Oysa resimdeki bir figür, orak ya da çekiçle ilişkilendirilse, hemen soruşturma başlatılırdı. Dönemin acı gerçeğiydi bu: Hapis yatmamış bir yazar, ciddiye alınmazdı bile. Devletin sanat üzerindeki baskısı, aslında kendi utancını gizlemeye çalışmaktan başka bir şey değildi.