Bir Dilim Portakaldı Annem

Kışın dondurucu soğuğunda, çatlayan ellerimizin acısını dindiren tek şey, annemin soframıza bıraktığı o ince portakal dilimiydi. Yorgunluktan kırılan bedenlerimizle döndüğümüz evde, onun emeğiyle soyulan elmaların kokusu, meyve bahçelerinin sıcaklığını getirirdi sanki. Geceleri, tek odalı evimizin toprak zemininde serili yataklarımızda, annemin varlığına sokulurduk usulca. O anlar, yoksulluğun içinde bile bize umut veren küçük mutluluklardı. Her şey, onun sevgi dolu ellerinde şekillenirdi; bir meyve, bir sıcaklık, bir yaşam...