Bir Demet İstanbul

İstanbul’un ruhu, yalnızca camilerin kubbelerinde ya da köprülerin kemerlerinde değil; bir sokak başındaki yaşlı çınarın gölgesinde, martıların Boğaz’da süzülüşünde, eski bir ahşap evin penceresinden sızan ışıkta gizlidir. Erguvan ağaçları, baharın gelişini müjdeleyen pembe bir örtü gibi şehri sarar; onsuz bir İstanbul, tülünü kaybetmiş gelin gibidir. Her kent, kendine has dokusunu, suyunun akışından, yemeğinin tuzundan, çocukların sokakta söylediği tekerlemelerden alır. Urfa’da balıkların yüzdüğü havuz, Konya’da Mevlana’nın dergâhı, Safranbolu’nun ahşap evleri, Erzurum’un taş çeşmelerinden akan soğuk sular… Bunlar, şehrin hafızasına kazınmış izlerdir. Esnafın selamı, komşunun hal hatır sorması, ortak acıların ve sevinçlerin paylaşılması da cabası. Bir şehir, bu unsurları yitirdiğinde büyüyebilir, modernleşebilir; ama artık o, herhangi bir yerleşim yerinden farksız, ruhsuz bir yığın haline gelir. İnsana verecek bir hikâyesi kalmaz.