Bir Demet

Bir kentin kimliği, orada yaşayanların izleriyle şekillenir; bazen bir ağacın gölgesinde, bazen bir çeşmenin şırıltısında gizlidir. İstanbul’un erguvanları olmadan baharı eksik kalır, Boğaziçi’nin pembe tonları soluklaşır. Urfa’da Halilürrahman Diyarı’nın serinliği, Konya’da Mevlana’nın yanı başındaki Meram’ın sessizliği, o topraklara anlam katar. Safranbolu’nun ahşap evleri, Erzurum’un eski çeşmelerinden akan sular, geçmişin izlerini bugüne taşır. Çocukların sokakta söylediği tekerlemeler, esnafın samimi selamı, ortak acıların ve sevinçlerin izleri... Tüm bunlar bir araya gelince şehir, sadece binalardan ibaret olmaktan çıkar; ruh kazanır. Modernleşme adına bu izler silindiğindeyse geriye sadece beton yığınları kalır; ne sıcaklığı ne de hikayesi olur. İnsanın içine işleyen, onu kendine bağlayan şey, işte bu görünmeyen dokudur.