Bir Değişimin Öyküsü & Türkiye İlkokul Öğretmenleri Sendikası T. İlksen (1965-1971)

Ankara’nın soğuk kışında, karın altında kaybolmayan bir direnişin izleri var. 1965’ten 1971’e uzanan yıllarda, öğretmenler yalnızca kara tahtanın başında durmadılar; bilgisizliğin karanlığına karşı aydınlanmanın öncüleri oldular. Kadın, erkek, genç, yaşlı demeden, şehirden köye, sınıftan sokağa taşınan bir mücadeleydi bu. Kökleri Şeyh Bedrettin’e uzanan bir geleneğin devamıydılar; halkın çocukları için, bağımsız bir ülke için, eşitlik için yürüdüler. 1969’un o unutulmaz Şubat’ında, Ankara’nın buz gibi rüzgarına rağmen "Büyük Eğitim Yürüyüşü"nü gerçekleştirdiler. Ellerinde kitaplar, yüreklerinde umut, karanlığa inat ışık saçtılar. Ne var ki, bu ışık bazıları için tehdit oldu; buz kesti efendilerin yüreği. Onların öyküsü, sadece bir sendikanın değil, bir değişimin, bir umudun ve kararlılığın da hikayesiydi. Toprağa düşen her tohum gibi, bu mücadele de filizlenmeye devam etti.