Bir Damla Mürekkep

Yaşamın son demlerinde, yatağında uzanan bir adamın zihninde geçmişin gölgeleri canlanıyor. Ölümün soğuk nefesini ensesinde hissettiği bu anlarda, yıllardır unutmaya çalıştığı bir anı tüm çıplaklığıyla beliriveriyor gözlerinin önünde. Beyazlamış saçları, titreyen elleri ve yorgun bedeniyle, vicdanının ağır yükünü taşımaktan bitap düşmüş bir ruh. Başkalarının ölüm anında hayatlarının film şeridi gibi akıp gittiğini söylediği o gizemli an, onun için sadece tek bir sahneye dönüşüyor: yıllardır zihninden silinmeyen, ama bir türlü yüzleşemediği o olay. Balzac’ın dediği gibi, vicdanını susturamamış; şimdi ise o, kendisini yavaş yavaş sessizliğe gömüyor. Ölüm döşeğinde bile geçmişin ağırlığıyla boğuşan bir adamın iç hesaplaşması, okurunu derin bir sorgulamaya davet ediyor.