Bir Bozkır Masalı

Toprak yol, köye doğru kıvrıla kıvrıla uzanıyordu; papatyaların, menekşelerin ve yaban güllerinin arasında kaybolup giden bir iz gibi. Kaç kez bu yolu yürümüştüm, kaç kez çamuruna batmış ayaklarıma sövmüştüm. Şimdi ise son kez bakıyordum ona. Bavulumu sıkıca kavradım, ağır ağır yaklaşan otobüse doğru adımladım. Eylül rüzgârı, tenimde serin bir dokunuşla geçerken içimde garip bir boşluk hissettim. Otobüs durduğunda, yabancı bir dünyanın eşiğinde olacaktım. Bilmediğim sokaklar, tanımadığım yüzler ve belki de hiç alışamayacağım bir hayat beni bekliyordu. Korku muydu bu, yoksa heyecan mı? Bilemedim. Tek bildiğim, artık geri dönüşün olmayacağıydı.