Bir Bedende İki Ozan

Yirmi beş yılı aşkın süredir aynı yolu paylaşıyoruz, ama birbirimizden bu kadar farklı olabileceğimizi kim tahmin ederdi? İlk başlarda onun sesine kulak verdim; tellerine dokunduğu sazından dökülen coşkulu, hüzünlü nağmeler beni büyülerken, o da zamanla benim içimdeki fırtınaları dinlemeye başladı. Benim aşklarımı, hayal kırıklıklarımı, yaşamın karmaşasında kaybolan sorularımı. O, dağların yankılanan sesi, kırların özgür ruhu, sert rüzgârların hoyrat ozanıydı. Ben ise betonarme duvarlar arasında sıkışmış, vazodaki solgun çiçeklerin gölgesinde şiirler yazan biri. İkimiz de aynı bedende var olsak da, dünyaları ayrıydı. Yine de aramızdaki bu uçurumu aşan tek bir gerçek vardı: İkimiz de aynı tenin içinde nefes alıp veriyorduk. Bu ortaklık, tüm farklılıklarımızı eritip yok saymamıza yetiyordu.