Bir Balköpüğü Hikayesi

Mart yağmurları usulca toprağı ıslatırken, bir çocuğun gözyaşları da sessizce akıp gidiyor. Dışarıda kır menekşeleri, yağmurun altında boy atmanın keyfini sürerken, o hâlâ içindeki hüznü saklamaya çalışıyor. Gülümsemesi zoraki, kahkahası ise kiraz çiçeklerinin dallarına konan bir kuş misali ürkek. Yazın gelişiyle birlikte balköpüğünden yansıyan ışıklar, gözlerine düşen o büyülü parıltıyı hatırlatıyor sanki. Her şey bir anı gibi gelip geçiyor: yağmurun sesi, menekşelerin kokusu, kiraz ağaçlarının gölgesinde saklanan hayaller... Ama o, hâlâ orada, kendi hikâyesini yazmaya devam ediyor. Acının ve umudun arasında salınan bir balköpüğü gibi, hayat da bazen öylece savrulup duruyor.