Bir Ayşe Hikayesi

Annesinin endişeli bakışları, yarı aralık göz kapaklarının ardında belirsiz bir gölge gibiydi. Ayşe, o sabah dünyanın sessizliğine eşlik eden bir uykuya dalmıştı sanki; ne kuş sesi, ne rüzgârın hışırtısı, yalnızca içindeki ağırlığın farkındaydı. Gözlerini tekrar açtığında, her şey bulanık ve uzaktı. Annesinin yüzündeki ifade, kelimelere gerek bırakmıyordu: Bu kez durum farklıydı. Bedeni, sanki yanmış odun parçaları gibi cansız ve acı doluydu. Hastane odasında geçen günler, bir sis perdesinin ardında kaybolup gidiyordu. İlk iki haftayı hatırlamıyordu bile; pansumanların dayanılmaz acısını hissetmemesi için sürekli uyutuluyordu. Her uyanışında, geçmişi kâbus gibi gözlerinin önüne seriliyordu. Yaşadıkları, bir film şeridi gibi akıyordu zihninde: Ne çok şey görmüş, ne çok şey atlatmıştı. Peki ya bundan sonra? Hayat, ona daha neler gösterecekti?