Bir Aşk Bir Ülke Bir Gece

İlk kez yalnızlık yakamı bırakıyordu, sen geçiyordun oradan. İkimiz de bu çağa ait değildik; eski zamanların son temsilcileri gibi, birbirimize armağan edildik. Çünkü dijital dünyanın gürültüsünden uzak durduk, ekranların yapay ışığına teslim olmadık. Hâlâ yüz yüze konuşan, bir kâğıda yazıp elden veren, toprağın üstünde yürüyen son insanlardık belki de. Seni ilk gördüğümde bir ırmak kıyısındaydın. Duruşun, o suyun akışına öyle yakışıyordu ki... Karşı kıyıdan, benim ırmağımın kenarından geçtin; ayakların ıslanmadı, sanki su üzerinde yürüyordun. Hareketlerin bir semahı andırıyordu, dönen bir devran gibiydi. Kanın damarlarda dolaşması misali, yürüyüşün yeryüzünün kuruyan damarlarına can veriyordu. Sen geçerken, yalnızlık yakamdan düştü, şüphelerim eridi. Ölümcül endişelerden sıyrılmıştım artık.