Bir Almancı Hikayesi

1959 yazı, henüz on iki yaşını sürmekte olan bir çocuğun hayatında dönüm noktası olur. İstanbul’a üç gün üç gece süren Tırhan vapuru yolculuğu, dedesiyle birlikte geldiği bu şehirde umduğunu bulamayacağının ilk işaretidir. Sırtında yorganla sarılı bohçasını taşırken, babasının dükkânının eşiğinde yaşadığı soğuk karşılaşma, yüreğine çöken yalnızlığı daha da derinleştirir. Dedesi, açtığı dükkânın sermayesini geri isterken, babası çocuğu kabul etmeyi reddeder. Kapının önünde öylece kalakalan çocuk, zamanın nasıl geçtiğini anlamaz. Babasının yüzüne bakmadığı, sesini duymadığı o anlar, içindeki boşluğu büyütür. Ta ki Aşçı Sabri amcası çıkagelene dek. Onun sıcak sesi, sunduğu pilav ve üzüm hoşafı, açlığın ve yorgunluğun acısını bir nebze olsun dindirir. O günden sonra ne o pilavın lezzetini unutur, ne de hoşafın tatlı serinliğini. Çünkü o an, yalnızlığın ortasında bir parça umut ışığıdır. Yaşar Kahraman,.