Bipolar

Asya’nın hayatı, düşüşlerin ve kalkışların arasında savrulurken bulur kendini. Annesinin sesi, bir yandan umut veren bir fısıltı gibi çınlar kulağında: *"Belki de hiç gelmemeliydin."* Dünya, güzellikleri kadar acımasızlıklarıyla da doludur çünkü. Sevgi, bazen bir sığınak, bazen de kapanan bir kapıdır. İnsan, ya gerçeklerle yüzleşmeyi öğrenir ya da onlara sırt çevirmeyi. Kimisi bıçağın keskinliğini unutur, kimisi yalnızlığın soğuğuna alışır. İyi niyetle atılan her adımın mutlu bir sona varacağını umanlar da vardır elbette. Ama hayat, herkese aynı dersi vermez. Kimi dimdik ayakta dururken, kimi eğilmek zorunda kalır. Vicdanın sesi, bazen gecenin karanlığında daha net duyulur. Peki, sevgi neydi sahiden? Asya, bu sorunun cevabını ararken, annesinin sözleri zihninde yankılanmaya devam eder: *"Bu dünya, o kadar da güzel değil.