Bin Yıla Azmetmiş Zulüm & 28 Şubat 28 Tanık

1932’den itibaren Türkiye’nin minarelerinden yükselen ses, yıllarca yabancı bir dilin zorunlu yankısı oldu. "Tanrı uludur" sözleri, aslında bir dönemin baskısını simgeliyordu; camiler kapatıldı, ibadethaneler ahıra dönüştürüldü, müezzinler ezanı istemeyerek okumak zorunda bırakıldı. Ta ki 1950’ye kadar. Demokrat Parti’nin "Yeter! Söz Milletin" sloganıyla kazandığı seçim zaferi, halkın iradesini Meclis’e taşıdı. Ezan üzerindeki yasak kalktı; artık herkes dilediği dilde okuma özgürlüğüne kavuşmuştu. İnsanlar, yüreklerinden kopan "Allahu ekber" sesini tercih etti. Bu karar, sadece bir dil serbestisi değil, vicdanların da özgürleşmesiydi. Adnan Menderes, yıllar geçse de halkın hafızasında bu cesur adımın mimarı olarak kaldı. Bugün hâlâ minarelerden yükselen ezan, onun adını fısıldar: "Ezanlar okundukça Menderes unutulmayacak." Tarihin tozlu sayfalarına ışık tutan bu anlatı, sözlü tarihin gücünü bir kez daha gözler önüne seriyor.