Bin Türlü Yama

Yollarda geçen bir ömrün hikâyesi bu; ayakları tozlu, yüreği coşkulu bir gezginin. Sanki gökyüzünden süzülüp inmiş gibi, zamanın dışında bir yolculuğa çıkmış. Çantasındaki azık bitse de adımları durmuyor, her şehirde yeni bir kapı çalıyor ama ardında bekleyen yok. Kuşları bile onunla uçmak için kanat çırpıyor, iniltileri rüzgâra karışıyor. Tozlar tenine karışmış, tuz kokusu sinmiş her zerresine; durmak nedir bilmeyen bir akış bu. "Ey ömür, ey sonsuzluğun basamağı," diye sesleniyor göğe, "artık sarıl bana, kucakla beni..." Yalnızlığın ve özlemin kıyısında, bir yolcunun iç sesi bu roman.