Bilmek ve İstemek

Varoluşun karanlık labirentlerinde kaybolduğumuzda, hayatın anlamını sorgulamadan geçip giden yıllarımıza mı yanarız? Doğumumuzdan önceki sonsuz boşluk ile ölümümüzden sonraki bilinmezlik arasında sıkışıp kalan bilincimiz, adeta karanlıkta bir anlığına çakan şimşek misali kısacık ve sınırlıdır. Sanki görünmez bir el, merakımızın ve endişemizin tadını çıkarmak istercesine, gerçeğin büyük kısmını bizden gizlemiştir. Yaşam, ölümden ödünç alınmış bir süre gibidir; her gece uykuya dalışımız da bu borca ödenen küçük bir faiz sayılabilir. Ölüm, bireyin sonunu ilan etse de, yeni bir varoluşun tohumlarını içinde taşımaya devam eder. Peki, gerçekten bilseydik eğer, isteklerimiz çocuksu arzuların ötesine geçebilir miydi? Sınırsız ve sorumsuz isteklerle dolu bir dünyada, bugünkü yangın yerine dönmüş halimizden farklı bir tablo çizebilir miydik?