Billur Ece

Pencerenin ardındaki esinti, bir anda ensemde ürpertili bir dokunuş bıraktı. Hızla döndüm arkama; odada yalnızdım. Dışarıdan süzülen rüzgâr, masamın üzerindeki kâğıtları havalandırıyor, tül perdenin kıvrımlarını dalgalandırıyordu. Su dolabının kanatları da hızını artırmış, sessizce dönüp duruyordu. Pencereyi kapatır kapatmaz her şey duruldu: rüzgâr kesildi, perde yerine oturdu, kâğıtlar usulca yere indi. Sanki görünmez bir el, her şeyi bir anlığına hareketlendirip sonra çekip gitmişti. Bu rüzgârın oyunu, içimde garip bir merak uyandırdı.