Bilinmezin Peşinde

Acının zamanla nasıl bir olgunluk kazandırdığını düşündüren bir anlatı bu. Sevdiği kadının, Gülce’nin yokluğunda yaşamın tüm renkleri solmuş gibi gelir ona. Onun gülüşü, dokunuşu, bahçesindeki çiçekler bile artık birer hatıraya dönüşmüştür. Ölüm, sessizce gelip sevgilisinin bedenini ele geçirirken, o çaresizce izlemekten başka bir şey yapamaz. Kanserin pençesinde geçen günlerde, Gülce’nin sakinliği karşısında şaşkına döner; o ölümü kucaklamaya hazırken, kendisi isyan etmektedir. Çocuklarına bile gerçeği söylemesine izin vermez Gülce, onların zihinlerinde hep canlı kalmak ister. Son nefesine kadar sevgiyle bakar onlara, tıpkı bir tiyatro sahnesinin kapanan perdesi gibi. Şimdi ise geriye sadece anılar ve yıllardır biriktirdiği satırlar kalmıştır. Bu sayfalar, kaybın derinliğini ve sevginin sonsuzluğunu fısıldar adeta.