Bilemezsin Aysel

Aysel’e yazılan bu satırlar, zamanın acımasız akışında kaybolan bir ruhun feryadı gibi. Yaş ilerledikçe, sanki her şey elinden kayıp gidiyormuş gibi bir telaş sarıyor içini. Sanki hayat, başkalarının oynadığı bir filmmiş de o sadece seyirci kalmış; en önemli sahneleri kaçırmış, geri dönüşü olmayan anların peşinde koşup durmuş. Tıpkı televizyonda izlenen bir dramın en kritik yerinde çalınan kapı gibi: bir anda kopuyor her şey, geriye sadece yarım kalmışlık ve boşluk hissi kalıyor. Üstelik bu kapıyı çalan, çoğu zaman önemsiz bir ayrıntı, anlamsız bir engel oluyor. Kızgınlık, pişmanlık, yetişememe korkusu... Hepsi bir arada, suçlayacak kimse de yok. Fatma Yavuz’un kaleminden dökülen bu sözler, zamanla yarışan, yetişemediği her şey için içi burkulan birinin hikâyesini anlatıyor. Yaşanmamışlıkların ağırlığı altında ezilen bir yürek, belki de hiç bitmeyecekmiş gibi gelen o huzursuzluğun peşinde.